Åñëè Âàøåé ëþáèìîé ïåñíè èëè àëüáîìà Ready! Get íåò â ñïèñêå ïåñåí, òî Âû ìîæåòå äîáàâèòü èõ â íàøó êîëëåêöèþ ñ ïîìîùüþ ýòîé ôîðìû. Äîáàâèòü âèäåî-êëèïû ê ïåñíÿì Âû ìîæåòå íà ñîîòâåòñòâóþùèõ ñòðàíèöàõ. Òàê æå Âû ìîæåòå äîáàâèòü áèîãðàôèþ è äèñêîãðàôèþ ñ ïîìîùüþ ýòîé ññûëêè.
Åñëè Âû õîòèòå äîáàâèòü íîâîãî èñïîëíèòåëÿ è åãî ïåñíè, âîñïîëüçóéòåñü ýòîé ôîðìîé.
Ik volg jouw verhalen aan de overkant Focus al mijn dromen op je ziel Heel mijn leven lang blijf ik aan jou verwant Houd van alles waar jij ook van hield
Hoe voelt het om onsterfelijk te zijn Bevrijd van alle menselijke pijn Hoe voelt het als je lichaam achterblijft En heel de wereld treurt Om wat is gebeurd En enkel de herinnering blijft.
Geef mij eens een teken van de overkant, Praat in tongen, blaas mijn kaarsen uit Bij jou zij krijgt langzaam de bovenhand Maar ik kom maar niet tot een besluit.
REFREIN
Mensen zijn een vreemde soort Worden ze ooit nog wijzer?
Ik lees oude spreuken voor om jou te doen verrijzen
wachtend aan de hemelpoort staan zij zich aan te prijzen. ‘k Ga je achterna om jou mijn liefde te bewijzen
Laat je niet met zaken in die jij niet kan begrijpen Al wat je te weten komt vergroot alleen het lijden
Open de poort voor mij Liefste, laat mij erbij
Jij tekent elke bliksem Jij dondert elke slag Ons lijden doet je niks En alles davert als je lacht De regenbogen klagen Over een gebrek aan kleur En als wij je liefde vragen krijg je last van je humeur.
Hou op! Kom tot leven Hou op! Raak me aan Hou op! Praat toch even Hou op! Laat me nu gaan…
